Rajoy asfixia, aínda máis, ao Pequeno Comercio
O pequeno comercio tradicional representa en Galiza a maior parte da actividade comercial, cunha atención personalizada, de proximidade e de relación persoal
As grandes superficies comerciais foron unha aposta do modelo especulativo feroz que atacou ás nosas cidades co beneplácito e mesmo a ostentación de alcaldes de nefasto recordo. Co falaz argumento da creación de emprego, unha tras outra foron abrindo, coa importante axuda institucional, grandes superficies que pretendían ser imaxe de modernidade e dun estilo de vida de futuro. O certo foi que destruíron emprego nas cidades facendo que múltiples comercios de toda a vida pecharan deixando na rúa a traballadores e traballadoras que cun emprego estable atendían en proximidade aos clientes, e isto para establecer uns empregos precarios, con contratos lixo en tempo e retribucións que pouco a pouco vanse perdendo.
Os males que causan estas grandes superficies son moitos: aumentan o tráfico coa conseguinte contaminación e consumo enerxético creando grandes problemas de mobilidade, destrúen e precarizan emprego, baleiran os centros das cidades anulando a vida veciñal e incrementando os problemas de inseguridade e acaban co comercio de proximidade onde a atención e o coñecemento persoal dos clientes facilita unhas relacións sociais e de amizade onde a confianza, a seguridade e os favores mutuos fan a vida máis agradable. Ademais as persoas con problemas de desprazamento ven pechar o comercio de toda a vida creándoselles verdadeiros problemas de abastecemento, dependendo de outros para levar a cabo ás súas compras nas que ademais perden as súas referencias de confianza, tratamento persoal e amizade creadas ao longo de moitos anos.
A crise inmobiliaria que veu da especulación e nos levou a situación actual está provocando tamén a caida destas grandes superficies, moitas das cales van camiño de converterse en edificios pantasmas onde un a un van pechando os negocios. Isto non serve de lección ao PP no goberno da Coruña, onde pretenden aprobar un PXOM que segue apostando pola especulación e novos centros comerciais aquí e alá.
É preciso poñer todo o empeño na defensa dun comercio tradicional que trae un emprego estábel cun impacto económico e social, aspecto xa comentado anteriormente, de influenza moi positiva na economía local e na vertebración dos barrios das nosas cidades incrementando a súa vitalidade e actividade no económico, no social e tamén no ocio.
Claro que coas medidas do Goberno isto non será nada doado, o incremento do IVE en porcentaxes escandalosos en moitos casos, o incremento das retencións e dos impostos para os autónomos e para remate o intento de liberalizar horarios e dias festivos converténdoos en hábiles comerciais , sen causa algunha que o xustifique, é un ataque a liña de flotación desta actividade comercial, asfixiándoa ate o extremo.
Os reais decreto-lei 19/2012 e 20/2012 que fixan estas medidas liberalizadoras de horarios e días hábiles, invaden claramente as competencias exclusivas do goberno da Xunta en relación co comercio interior, e incluso ás competencias municipais eliminando as autorizacións ou licenzas municipais nos establecementos comerciais cunha superficie non superior aos 300 metros cadrados útiles de exposición e venda ao público. Entre outras invasións de competencias, increméntase o horario de 72 horas a un mínimo de 90 á semana, a apertura de domingos e festivos pasa de oito a un mínimo de dez ao ano e se crean zoas de grande afluencia turística naqueles concellos de máis de 200.000 habitantes que teñan portos nos que operen cruceiros turísticos, zoas nas que poderán facer e desfacer ao seu antollo.
Isto levou ao BNG a presentar unha proposición non de lei no Parlamento de Galiza á vista da nula reacción de Feijóo diante dun ataque tan flagrante ás nosas competencias, no que se pide o rexeitamento dos reais decretos e a promoción dun recurso de inconstitucionalidade. Coa boca pequena o PP fala de defender ao pequeno comercio pero a realidade é toda a contraria, apoiando as medidas asfixiantes de Rajoy e mesmo, como pasa no caso do concello da Coruña, diminuíndo as axudas para a promoción de desenvolvemento deste para adicalas á festas e/ou a enchentas VIP para capitáns da Tall Ship Race, políticos do PP, os seus amigos e familiares.
Defendamos pois con todas as medidas ao noso alcance esta actividade comercial que ten unha clara función de intercambio redistributivo, máxime nos tempos nos que vivimos, e que está tan relacionada coas persoas que viven unha situación límite polo precaria, tanto no económico como na dependencia, ás que atende en aspectos tan esenciais como o aceso a produtos de primeira necesidade. A desaparición do pequeno comercio leva á desaparición da vida social, económica e solidaria nas cidades e vilas galegas e iso sempre o entendeu así o nacionalismo como demostra a firme aposta por este modelo de comercio tradicional onde hai responsabilidades de goberno.
As grandes superficies comerciais foron unha aposta do modelo especulativo feroz que atacou ás nosas cidades co beneplácito e mesmo a ostentación de alcaldes de nefasto recordo. Co falaz argumento da creación de emprego, unha tras outra foron abrindo, coa importante axuda institucional, grandes superficies que pretendían ser imaxe de modernidade e dun estilo de vida de futuro. O certo foi que destruíron emprego nas cidades facendo que múltiples comercios de toda a vida pecharan deixando na rúa a traballadores e traballadoras que cun emprego estable atendían en proximidade aos clientes, e isto para establecer uns empregos precarios, con contratos lixo en tempo e retribucións que pouco a pouco vanse perdendo.
Os males que causan estas grandes superficies son moitos: aumentan o tráfico coa conseguinte contaminación e consumo enerxético creando grandes problemas de mobilidade, destrúen e precarizan emprego, baleiran os centros das cidades anulando a vida veciñal e incrementando os problemas de inseguridade e acaban co comercio de proximidade onde a atención e o coñecemento persoal dos clientes facilita unhas relacións sociais e de amizade onde a confianza, a seguridade e os favores mutuos fan a vida máis agradable. Ademais as persoas con problemas de desprazamento ven pechar o comercio de toda a vida creándoselles verdadeiros problemas de abastecemento, dependendo de outros para levar a cabo ás súas compras nas que ademais perden as súas referencias de confianza, tratamento persoal e amizade creadas ao longo de moitos anos.
A crise inmobiliaria que veu da especulación e nos levou a situación actual está provocando tamén a caida destas grandes superficies, moitas das cales van camiño de converterse en edificios pantasmas onde un a un van pechando os negocios. Isto non serve de lección ao PP no goberno da Coruña, onde pretenden aprobar un PXOM que segue apostando pola especulación e novos centros comerciais aquí e alá.
É preciso poñer todo o empeño na defensa dun comercio tradicional que trae un emprego estábel cun impacto económico e social, aspecto xa comentado anteriormente, de influenza moi positiva na economía local e na vertebración dos barrios das nosas cidades incrementando a súa vitalidade e actividade no económico, no social e tamén no ocio.
Claro que coas medidas do Goberno isto non será nada doado, o incremento do IVE en porcentaxes escandalosos en moitos casos, o incremento das retencións e dos impostos para os autónomos e para remate o intento de liberalizar horarios e dias festivos converténdoos en hábiles comerciais , sen causa algunha que o xustifique, é un ataque a liña de flotación desta actividade comercial, asfixiándoa ate o extremo.
Os reais decreto-lei 19/2012 e 20/2012 que fixan estas medidas liberalizadoras de horarios e días hábiles, invaden claramente as competencias exclusivas do goberno da Xunta en relación co comercio interior, e incluso ás competencias municipais eliminando as autorizacións ou licenzas municipais nos establecementos comerciais cunha superficie non superior aos 300 metros cadrados útiles de exposición e venda ao público. Entre outras invasións de competencias, increméntase o horario de 72 horas a un mínimo de 90 á semana, a apertura de domingos e festivos pasa de oito a un mínimo de dez ao ano e se crean zoas de grande afluencia turística naqueles concellos de máis de 200.000 habitantes que teñan portos nos que operen cruceiros turísticos, zoas nas que poderán facer e desfacer ao seu antollo.
Isto levou ao BNG a presentar unha proposición non de lei no Parlamento de Galiza á vista da nula reacción de Feijóo diante dun ataque tan flagrante ás nosas competencias, no que se pide o rexeitamento dos reais decretos e a promoción dun recurso de inconstitucionalidade. Coa boca pequena o PP fala de defender ao pequeno comercio pero a realidade é toda a contraria, apoiando as medidas asfixiantes de Rajoy e mesmo, como pasa no caso do concello da Coruña, diminuíndo as axudas para a promoción de desenvolvemento deste para adicalas á festas e/ou a enchentas VIP para capitáns da Tall Ship Race, políticos do PP, os seus amigos e familiares.
Defendamos pois con todas as medidas ao noso alcance esta actividade comercial que ten unha clara función de intercambio redistributivo, máxime nos tempos nos que vivimos, e que está tan relacionada coas persoas que viven unha situación límite polo precaria, tanto no económico como na dependencia, ás que atende en aspectos tan esenciais como o aceso a produtos de primeira necesidade. A desaparición do pequeno comercio leva á desaparición da vida social, económica e solidaria nas cidades e vilas galegas e iso sempre o entendeu así o nacionalismo como demostra a firme aposta por este modelo de comercio tradicional onde hai responsabilidades de goberno.
