Máis unha folga xeral
Ficamos perante unha dura batalla, de fondo carácter estratéxico, que no marco da loita de clases que erradamente algún negaron pouco tempo atrás
A decisión da CIG de impulsar unha nova convocatoria de Folga Xeral contra da política antisocial, de claro nesgo neoliberal, que está a levar adiante o goberno español presidido por José Luís Rodríguez Zapatero, coloca máis unha vez ao sindicalismo nacionalista e de clase na vangarda do combate social.
A contrareforma das pensións, que sigue á reforma laboral contestada masivamente na folga do pasado 29 de setembro, e á que previsibelmente seguirá a reforma da negociación colectiva -que nace da pretensión de esmagar a acción sindical- esixe unha contundente e rápida resposta por parte das clases populares que encarnan a maioría social da nosa nación.
Estes duros ataques contra dos dereitos e intereses da clase traballadora non son medidas illadas, nin froito da improvisación. Ao contrario, conforman un conxunto de actuacións políticas que o social-liberalismo español (PSOE) está a enxergar ao ditado do capital e dos intereses das oligarquías empresariais europeas e española. Non representan axustes puntuais, nin circunstancias, nin de conxuntura como teiman en defender os altofalantes do discurso sistémico e os seus cómplices -que os hai- no seo do sindicalismo pactista de ámbito estatal.
Ficamos perante unha dura batalla, de fondo carácter estratéxico, que no marco da loita de clases que erradamente -cando non por puro oportunismo- algún negaron pouco tempo atrás, só pretende garantir a maior acumulación -centralizada- de riqueza para uns poucos a costela da maioría social, mediante o paulatino e progresivo recorte en dereitos e severos retrocesos en políticas sociais. Un combate que volve deixar en evidencia a plena vixencia da contradición capital versus traballo.
Non son políticas resultantes do marco de crise sistémica que padece o capitalismo globalizado (ou imperialista), senón que son consecuencia do desmedido afán das clases dominantes, dos poderosos, do capital, de evitar a asunción dos custes que a súa cobiza especulativa provocou co colapso financeiro do sistema, optando para iso por transferir estes ao conxunto do pobo traballador.
A idea de que todo volverá ser como era, de que se regresará ao vieiro das elevadas taxas de crecemento económico da última década (malia que en paralelo supuxera o empobrecemento de amplas capas sociais), semella estar a ser superada pois apenas é un espellismo intencionado co que o sistema pretende anestesiar os efectos duns axustes tremendamente antisociais e que afondan nunha maior inxustiza e desiguladade.
Neste marco, a firme posición da CIG amósase non só como correcta e necesaria, senón tamén como valente e audaz, colocando a CCOO e a UXT no difícil desfiladeiro das súas propias contradicións. Pois o sindicalismo de ámbito español terá moi difícil explicar e convencer á súa propia base sindical, cada vez máis afastada das posicións das súas cúpulas centrais, unha eventual negativa a incorporarse ao combate da regresiva reforma das pensións que están a iniciar e promover as centrais sindicais nacionalistas de Euskadi e Galiza, que desta volta só pode pasar por -como pouco- unha nova xornada de folga xeral.
O nacionalismo galego ten na convocatoria do vindeiro 27 de xaneiro un excepcional espazo de oportunidade, que non debe desaproveitar, para acadar unha maior adhesión social ao seu proxecto político situado -sen discusión- nas coordenadas opostas ao do discurso sistémico de PSOE e PP, evidenciándose como a xenuína alternativa de esquerda transformadora para o noso pobo. Xa que logo, esta nova Folga Xeral debe ser asumida polo conxunto do Movemento Nacionalista Galego, principiando polo seu principal referente político -o BNG- como unha xornada de loita propia que vai alén do ámbito estritamente sindical ou laboral. Pois o que está en xogo tamén é a posibilidade de acumular máis conciencia para a disputa do poder político.
A decisión da CIG de impulsar unha nova convocatoria de Folga Xeral contra da política antisocial, de claro nesgo neoliberal, que está a levar adiante o goberno español presidido por José Luís Rodríguez Zapatero, coloca máis unha vez ao sindicalismo nacionalista e de clase na vangarda do combate social.
A contrareforma das pensións, que sigue á reforma laboral contestada masivamente na folga do pasado 29 de setembro, e á que previsibelmente seguirá a reforma da negociación colectiva -que nace da pretensión de esmagar a acción sindical- esixe unha contundente e rápida resposta por parte das clases populares que encarnan a maioría social da nosa nación.
Estes duros ataques contra dos dereitos e intereses da clase traballadora non son medidas illadas, nin froito da improvisación. Ao contrario, conforman un conxunto de actuacións políticas que o social-liberalismo español (PSOE) está a enxergar ao ditado do capital e dos intereses das oligarquías empresariais europeas e española. Non representan axustes puntuais, nin circunstancias, nin de conxuntura como teiman en defender os altofalantes do discurso sistémico e os seus cómplices -que os hai- no seo do sindicalismo pactista de ámbito estatal.
Ficamos perante unha dura batalla, de fondo carácter estratéxico, que no marco da loita de clases que erradamente -cando non por puro oportunismo- algún negaron pouco tempo atrás, só pretende garantir a maior acumulación -centralizada- de riqueza para uns poucos a costela da maioría social, mediante o paulatino e progresivo recorte en dereitos e severos retrocesos en políticas sociais. Un combate que volve deixar en evidencia a plena vixencia da contradición capital versus traballo.
Non son políticas resultantes do marco de crise sistémica que padece o capitalismo globalizado (ou imperialista), senón que son consecuencia do desmedido afán das clases dominantes, dos poderosos, do capital, de evitar a asunción dos custes que a súa cobiza especulativa provocou co colapso financeiro do sistema, optando para iso por transferir estes ao conxunto do pobo traballador.
A idea de que todo volverá ser como era, de que se regresará ao vieiro das elevadas taxas de crecemento económico da última década (malia que en paralelo supuxera o empobrecemento de amplas capas sociais), semella estar a ser superada pois apenas é un espellismo intencionado co que o sistema pretende anestesiar os efectos duns axustes tremendamente antisociais e que afondan nunha maior inxustiza e desiguladade.
Neste marco, a firme posición da CIG amósase non só como correcta e necesaria, senón tamén como valente e audaz, colocando a CCOO e a UXT no difícil desfiladeiro das súas propias contradicións. Pois o sindicalismo de ámbito español terá moi difícil explicar e convencer á súa propia base sindical, cada vez máis afastada das posicións das súas cúpulas centrais, unha eventual negativa a incorporarse ao combate da regresiva reforma das pensións que están a iniciar e promover as centrais sindicais nacionalistas de Euskadi e Galiza, que desta volta só pode pasar por -como pouco- unha nova xornada de folga xeral.
O nacionalismo galego ten na convocatoria do vindeiro 27 de xaneiro un excepcional espazo de oportunidade, que non debe desaproveitar, para acadar unha maior adhesión social ao seu proxecto político situado -sen discusión- nas coordenadas opostas ao do discurso sistémico de PSOE e PP, evidenciándose como a xenuína alternativa de esquerda transformadora para o noso pobo. Xa que logo, esta nova Folga Xeral debe ser asumida polo conxunto do Movemento Nacionalista Galego, principiando polo seu principal referente político -o BNG- como unha xornada de loita propia que vai alén do ámbito estritamente sindical ou laboral. Pois o que está en xogo tamén é a posibilidade de acumular máis conciencia para a disputa do poder político.
