Nas súas biografías recóllese que lle pediu á súa filla que abrise a ventá para ver o mar desde a súa casa da Matanza. Ese mar en que a situou Curros (“Do mar pola orela”) cando lle dedicou o fermosísimo poema que lle puxo para sempre unha estrela na fronte. Ese mar era, é o Atlántico. O mesmo Atlántico que bate contra os versos de Luísa Villalta que este 15 de xullo faría sesenta e sete anos.