O ex rei español en Latinoamérica
17 de setembro de 2020 (00:00 h.)
Unha das repercusións inesperadas e aínda imprevisíbeis do estoupido do escándalo Juan Carlos-Corinna-subornos é que para o Estado español o seu rei era a «chave» que abría todas as portas dentro do poder político latinoamericano, mandase quen mandase e fora do signo ideolóxico que fora.
Nada máis afastado da realidade. De feito, os casos de corrupción dos que se cre que se beneficiou o rei español son todos en países afastados da súa suposta área de empoderamento. Nin o rei español nin o Estado español lograron abrir ningunha porta aos grandes negocios latinoamericanos, porque dende o século XIX España nin «pincha nin corta» en Latinoamérica e, así, mentres brasileiros e estadounidenses campan comprando gobernos e políticos para a concesión de obra pública ou negocios multimillonarios, España e o seu rei dedicábanse a organizar e pagar cumios «iberoamericanos» que van esmorecendo en representación política, cun contido nulo, e que son utilizados ante a Unión Europea como carta de presentación de país-chave (pechando máis que abrindo en Latinoamérica) de España como Estado cunha relación especial co continente latinoamericano.
O suicidio español aconteceu no cumio de Chile en 2007 coa saída de ton do rei español dirixíndose ao presidente venezuelano Hugo Chávez. Preguntábanlle á xente da rúa en Venezuela (moitos opositores ao goberno bolivariano) sobre as palabras do rei e todos coincidían en que eran inadmisíbeis, sobre todo en canto que eran dirixidas por un monarca non elixido democraticamente a un presidente electo lexitimamente, incluso a prensa conservadora latinoameriacana, Clarín, considerouna unha grave falta de respecto do monarca ao presidente venezuelano.
O suposto «poder» de Juan Carlos, probabelmente real nas «distancias curtas» do alcol e das festas, está nas antípodas do actual rei Felipe VI, polo que corre sangue dun mádelman con articulacións ríxidas con
voz de ventrílocuo e frases feitas en discursos lidos.
Se algo identifica o ser dos países latinoamericanos é a súa orixe antimonárquica, por española, e o seu desprezo a todo o que cheire a «pompa e circunstancia».
Dicía Bolívar na súa Carta de Xamaica: «Estamos dominados por los vicios que se contraen bajo la dirección de una nación como la española, que sólo ha sobresalido en fiereza, ambición, venganza y codicia»1.
1 Arana, Marie, Bolívar, Libertador de América, Penguin Random House Group Editorial, S.A.S., Bogotá D.C., Colombia, p.233.
Nada máis afastado da realidade. De feito, os casos de corrupción dos que se cre que se beneficiou o rei español son todos en países afastados da súa suposta área de empoderamento. Nin o rei español nin o Estado español lograron abrir ningunha porta aos grandes negocios latinoamericanos, porque dende o século XIX España nin «pincha nin corta» en Latinoamérica e, así, mentres brasileiros e estadounidenses campan comprando gobernos e políticos para a concesión de obra pública ou negocios multimillonarios, España e o seu rei dedicábanse a organizar e pagar cumios «iberoamericanos» que van esmorecendo en representación política, cun contido nulo, e que son utilizados ante a Unión Europea como carta de presentación de país-chave (pechando máis que abrindo en Latinoamérica) de España como Estado cunha relación especial co continente latinoamericano.
O suicidio español aconteceu no cumio de Chile en 2007 coa saída de ton do rei español dirixíndose ao presidente venezuelano Hugo Chávez. Preguntábanlle á xente da rúa en Venezuela (moitos opositores ao goberno bolivariano) sobre as palabras do rei e todos coincidían en que eran inadmisíbeis, sobre todo en canto que eran dirixidas por un monarca non elixido democraticamente a un presidente electo lexitimamente, incluso a prensa conservadora latinoameriacana, Clarín, considerouna unha grave falta de respecto do monarca ao presidente venezuelano.
O suposto «poder» de Juan Carlos, probabelmente real nas «distancias curtas» do alcol e das festas, está nas antípodas do actual rei Felipe VI, polo que corre sangue dun mádelman con articulacións ríxidas con
voz de ventrílocuo e frases feitas en discursos lidos.
Se algo identifica o ser dos países latinoamericanos é a súa orixe antimonárquica, por española, e o seu desprezo a todo o que cheire a «pompa e circunstancia».
Dicía Bolívar na súa Carta de Xamaica: «Estamos dominados por los vicios que se contraen bajo la dirección de una nación como la española, que sólo ha sobresalido en fiereza, ambición, venganza y codicia»1.
1 Arana, Marie, Bolívar, Libertador de América, Penguin Random House Group Editorial, S.A.S., Bogotá D.C., Colombia, p.233.