07:21 Luns, 23 de Setembro de 2019
Terra e Tempo. Dixital Galego de pensamento nacionalista.

03-08-2019

Adoitamos pensar que as patrias se fundamentan nas grandes fazañas bélicas ou conquistas colonizadoras. Sumando terras á terra, mitos e feitos extraordinarios á historia

Onde se constrúe a patria

Valorar (25)

MARICA CAMPO


Ben sei que a palabra patria non está de moda. Tanto me ten. Non preciso buscar outra con distinta etimoloxía para depurala, coma quen depura mexillóns, porque os virus e bacterias, se os houber, non se erradican mudándolles o nome. E si, ben sei tamén que a linguaxe non é neutral e xoga a favor do que xoga, mais coido que non é este o caso. Digo matria e sospeito que lle estou facendo concesións a quen considera que patria só pode ser a una, grande e libre. Daquela, matria sería un eufemismo para non saír do politicamente correcto, para non perturbar a paz dos fundamentalistas do imperio español.

De calquera maneira, o que me preocupa non é este ou aquel termo, senón o que nomean e se está a perder a pasos axigantados. E quero deixar claro, desde xa, que respecto a opción de cadaquén e que teño a seguranza de que moitas persoas que din matria se refiren ao mesmo a que me refiro eu cando digo patria.

Adoitamos pensar que as patrias se fundamentan nas grandes fazañas bélicas ou conquistas colonizadoras. Sumando terras á terra, mitos e feitos extraordinarios á historia. Así o grandísimo Pondal dos heroes inventados e da epopea dos Eoas. Seguramente era preciso; porén, coido que fóra da gran achega literaria, á marxe da lingua de ferro que deveu en lingua de ouro, como o propio poeta fixo notar, o pobo non se mergullou en ningún baño de autoestima ou recoñecemento de si por obra dos versos do Bardo.

Quixera explicarme ben para que se poida entender o sentido das miñas palabras. As patrias non se fundan a brincar sobre os picoutos das altas montañas, a berregar como os cervos no cío, senón que xorden sen estridencias, nos costumes cotiáns, nos xeitos e maneiras de vivir e ver a existencia, na conciencia de pertencer á estirpe que nos trouxo até aquí. A que nomeou esta realidade, a que soñou outra mellor, a que cantou os seus sentimentos e explicou os misterios con mitos propios, a que conxurou os medos e as desgrazas mancomunándose contra os elementos.

Por iso, cando vexo como moita xente nova renega de si, do seu ser galego, e mesmo se gaba de descoñecerse, sinto mágoa. Sei que nin patria nin matria, nin presente nin futuro, se poden construír sobre a inopia, sobre a carencia de algo tan necesario para vivir como é a identidade, ese constructo de terra, tempo e historia que non se pode improvisar.

Faise equivaler o noso, o propio, a atraso. A barbarie vida de fóra trae o carimbo da modernidade e o progreso. O ecolóxico, no máis amplo sentido do termo, colide coa economía. En fin: non temos futuro se somos nós.

Secasí, o porvir que nos agarda está escrito nas raias da man con que coidamos a terra, o ar, a natureza en todas as súas manifestacións, a lingua, a arte  e a memoria de noso. Todo isto desde a perspectiva do século XXI, nunca allea ao coñecemento e á ciencia.

Fóra diso, todo serán castelos no ar. Unha bandeira, unha lingua, a pertenza a unha organización nacionalista, en por si soas, non fan patria. A patria hai que proclamala, mais temos que posuíla antes de lle dar o corpo legal que a recoñeza.

[06-08-2019 09:09] Manuel Rodriguez Pintos comentou:

isto que ti dices,tamen me gusta

Engade o teu comentario:

Os campos marcados con* son obrigatorios.







© Fundación Bautista Álvarez de Estudos Nacionalistas
Terra e Tempo (ISSN 1575-5517)
Avenida de Lugo, 219, 1º, 15703 • Santiago de Compostela • Galiza
981 57 02 65 – info#code#terraetempo#code#gal

A Fundación recibiu unha axuda da Deputación da Coruña na convocatoria de 2018 para a mellora da utilidade de páxina web. Deputación da Coruña